به گزارش تحریریه، «رابرت کیگن» در تحلیل برای آتلانتیک آورده است: دبیرکل ناتو، که سال گذشته با خطاب کردن ترامپ به عنوان «بابا» عملاً شأن یک قاره کامل را پایین آورد، در نشست اخیر گروه ۷ نیز به چاپلوسی خود ادامه داد و به خبرنگاران گفت: «اقدام آمریکا برای جلوگیری از تهدید یک ایرانِ مجهز به سلاح هسته‌ای و تضعیف توان موشک‌های بالستیک این کشور، امنیت همه ما را افزایش داده است.»

دیپلمات‌ها حقوق می‌گیرند تا برای کشورشان دروغ بگویند، اما این شاید بزرگ‌ترین و آشکارترین دروغی باشد که تاکنون دیپلماتی بر زبان آورده است. حتی سرسخت‌ترین حامیان جنگ ترامپ هم این ادعا را باور ندارند. تنها چیزی که می‌توان با اطمینان گفت این است که اقدام آمریکا امنیت هیچ‌کس را بیشتر نکرد؛ شاید فقط ایران از آن سود برده باشد و قطعاً اروپایی‌ها نه.

اروپایی‌ها نه‌تنها با افزایش قیمت انرژی مواجه شده‌اند، بلکه نتیجه جنگ این بوده که ایران اکنون کنترل تنگه هرمز را در دست دارد و احتمالاً در آینده قابل پیش‌بینی نیز این وضعیت ادامه خواهد یافت. این بدان معناست که کشورهای اروپایی، همانند کشورهای حاشیه خلیج فارس و هر کشور دیگری که به عبور از این تنگه وابسته است، به نوعی در برابر ایران آسیب‌پذیر خواهند بود.

از هزینه‌های جدیدی که همه کشورها باید برای استفاده از این تنگه به ایران بپردازند که بگذریم، هر کشوری که اکنون علیه ایران تحریم‌هایی اعمال کرده، ناچار خواهد شد به سرعت آنها را لغو کند. وقتی تهران به کشوری مانند انگلیس بگوید صف عبور از تنگه بسیار طولانی است و مدارکی که به نهاد مسئول این گذرگاه ارائه شده نقص دارد، اما با لغو تحریم‌ها این مشکلات می‌تواند حل شود، لندن چه خواهد کرد؟

اگر این چاپلوسی تحقیرآمیز روته واقعاً بر ترامپ اثر می‌گذاشت، ماجرا فرق می‌کرد. توجیه روته این است که با این رفتار می‌خواهد ناتو را حفظ کند. اما متأسفانه ترامپ چنین تملق‌هایی را حق مسلم خود می‌داند. این کار فقط نیاز او به احساس برتری را ارضا می‌کند و در مقابل هیچ امتیازی به شما نمی‌دهد.

ترامپ در یک لحظه می‌تواند علیه یک «دوست» یا «متحد» برگردد و با شدتی باورنکردنی او را کنار بگذارد. جدیدترین قربانی او نیز نتانیاهو است؛ کسی که بیش از روته یا هر رهبر اروپایی دیگری تصور می‌کرد ترامپ حامی قابل اعتمادی برای اوست.

درست زمانی که روته آخرین سخنان ستایش‌آمیز خود را بیان می‌کرد، تقریباً تمام اسرائیل از آنچه «رها شدن ناگهانی توسط ترامپ» می‌خواند، در شوک فرو رفته بود.

و پاسخ دولت ترامپ به این همه چاپلوسی چه بود؟ تنها یک روز بعد، هگست در مقر ناتو اعلام کرد که واشنگتن یک بازبینی شش‌ماهه را برای بررسی استقرار نیروها و پایگاه‌های نظامی آمریکا در اروپا آغاز می‌کند؛ اقدامی که آشکارا با هدف ادامه کاهش حضور نظامی آمریکا در این قاره صورت می‌گیرد.

او همچنین بار دیگر اروپایی‌ها را سرزنش کرد که چرا در جنگ با ایران به آمریکا کمک نکرده‌اند؛ جنگی که دولت ترامپ بدون مشورت با متحدانش آغاز کرد و اکنون به یک فاجعه تبدیل شده است.

واکنش روته چه بود؟ «من از این تصمیم خوشحال هستم.»

همه ما می‌دانیم اروپا در چه شرایط دشواری قرار دارد. این قاره به زمان نیاز دارد تا خود را با این واقعیت تطبیق دهد که آمریکا دیگر شریک امنیتی قابل اعتمادی نیست.

اروپا نمی‌خواهد در میانه این گذار با آمریکا درگیر شود، به‌ویژه در زمانی که خطر روسیه رو به افزایش به نظر می‌رسد. همچنین نمی‌خواهد اندک حمایتی را که آمریکا هنوز از اوکراین می‌کند، به خطر بیندازد. رهبران اروپایی از تعرفه‌های تنبیهی بیشتر نیز واهمه دارند.

اما تا امروز باید یک نکته روشن شده باشد: ترامپ زمانی که با مقاومت جدی روبه‌رو می‌شود، اغلب عقب‌نشینی می‌کند؛ چه در برابر اقدامات تلافی‌جویانه تجاری چین، چه در برابر سرسختی ایران و چه در برابر مقاومت شهروندان آمریکایی.

در مقابل، کسانی که او را راضی و خشنود می‌کنند، وارد چرخه‌ای بی‌پایان از امتیازدهی و تحقیر خود می‌شوند؛ زیرا هر کاری که دیروز برای ترامپ انجام داده باشید، امروز از یاد رفته است.

اروپایی‌ها یا به دولت‌های تابع امپراتوری‌های آمریکا و چین تبدیل خواهند شد، یا خواهند آموخت روی پای خود بایستند.

منبع: کانال روایت جهان

پایان/